Deathbulge: Battle of the Bands

De dynamiek binnen de band doet vanaf het begin denken aan een disfunctioneel Metallica, en misschien vooral aan wat zich ontvouwde in de documentaire Some Kind of Monster. Het norse en arrogante skeletachtige personage Ian, met wat lijkt op een militaire helm, blijft maar doorgaan over "de show moet doorgaan" (typisch Lars). De ingetogen onderhandelaar en diplomaat van de band, Briff (Kirk), probeert de frontvrouw, Faye (James), te laten herinneren waar ze haar gitaar voor het laatst had neergelegd voor het komende concert, terwijl ze al achter het gordijn zitten. Het publiek begint onrustig te worden en het boegeroep wordt luider... Dus het is maar goed dat het allemaal een droom was? Na de openingssequentie is het duidelijk dat de band zich zal herenigen, zich zal herpakken en het podium stormenderhand zal bestormen in de muziekwedstrijd van de eeuw, georkestreerd door demonen in... De Slag der Bands.

Rock-'n'roll m#therf*ckers!

Deathbulge: Battle of the Bands laat me na slechts 10 minuten dubbel lachen. Het is perfecte slapstickkomedie, verweven met dezelfde geest die kenmerkend was voor "Insult sword fighting" uit Ron Gilberts geprezen point-and-click serie The Secret of Monkey Island. Het feit is dat ik al jaren niet zo veel heb gelachen om een spel, wat op zich al de toegangsprijs meer dan waard maakt. Het werd oorspronkelijk uitgebracht op pc in 2023, maar maakt nu zijn debuut op alle consoles. Dit is een titel die nooit op mijn radar heeft gestaan – ik wist niet eens dat hij bestond – maar jeetje, het is constant leuk. Je kunt niet eens met de omgeving omgaan zonder te lachen; Het is briljant geschreven van begin tot eind, en je wilt alles verkennen, vooral om de overvloed aan details in je op te nemen. Geen enkele millimeter van het spel is over het hoofd gezien als het gaat om het toevoegen van komedie, en het raakt in vrijwel elk handgetekend frame precies de juiste keuze.

De dialogen in het spel zijn absoluut briljant.

Het spel is geprezen om zijn humor, en ik begrijp precies waarom. Een voorbeeld is wanneer ik de deur van het huis van een buurman intrap (zo open je deuren en kisten in het spel), waarna de deur aan de muur binnen wordt gespijkerd, met wisselend resultaat. Hier word ik op zijn bank opgewacht door een oude, bebaarde man, en de man heeft zin in kaas, waarna een "nevenklus" wordt gestart. De taak is om de kaas uit de koelkast drie meter verderop te halen, die op het middelste schap staat, een plank die niet bestaat. Ik ben daarom gedwongen een van de vele dure kazen van de bovenste of onderste plank te kiezen, wat natuurlijk geen recht doet aan de honger van de oude man naar kaas. De man voegt een twist toe aan de missie door te vermelden dat de kaas in blauwe verpakkingen komt, en ik ga terug naar dezelfde koelkast, waar ik kan kiezen tussen rode of goudkleurige... De quest mondt dan uit in de mogelijkheid dat de kaas misschien in de koelkast van de buurman ligt. Zo gaat het, tot het einde, met wisselende graden van absurditeit. Er is geen ruimte voor frustratie als alles zo onvoorspelbaar is, want in plaats daarvan ligt de focus op het laten lachen van de speler.

De plagerijen, de verwijzingen en de fratsen kennen geen grenzen.

Ik zou zweren dat niemand dit kan spelen zonder te lachen, en dat maakt het op zich al meer dan makkelijk aan te raden. Hieraan komen turn-based gevechten die zijn gebaseerd op old-school JRPG's, maar natuurlijk ook met een kenmerkende twist. Het balanceren van je personages door aanvallen, vaardigheden en uitrusting is een functie waar de meeste spelers van het genre bekend mee zullen zijn. Nieuwe "riffs" (aanvallen), klassemods en "patches" die als passieve modificaties fungeren. Het kost even om de terminologie van het spel te begrijpen (die natuurlijk volledig zelfbewust is). Vergeet "Mana", want hier draait het allemaal om "Hype".

De zijmissies omvatten onder andere het uitzetten van verhuurders met behulp van honden die trombones dragen.

De gevechten zelf zijn ook uniek ondanks de fundamentele formule, waarbij het jouw beurt is om te handelen zodra je meter vol is. Dezelfde spoorbreedte is ook verdeeld in vier secties ("Metingen") die beïnvloed kunnen worden door verschillende statusveranderingen, zowel positief als negatief. Blootgesteld worden aan "Pijn" betekent bijvoorbeeld dat terwijl de naald door de meter en het getroffen deel beweegt, de speler schade oploopt. Op dezelfde manier zorgt "Snelheid" (om voor de hand liggende redenen) ervoor dat de naald sneller beweegt richting het volgende gedeelte, waardoor uiteindelijk jouw beurt om te handelen komt. Dit is allemaal vrij eenvoudig om onder de knie te krijgen, en het spel legt alle mechanieken goed uit.

Ik hoop dat het duidelijk is dat ik het moeilijk vond om screenshots te kiezen voor deze review.

Evenzo gebruikt het spel een enigszins uniek systeem om je "Merch" (items) te beheren. Een energiedrankje herstelt gezondheid zodra je het hebt gevonden, en een signaalhoorn kan schade toebrengen aan de vijand, wat tot nu toe niet bijzonder bijzonder is. Maar de items zelf worden niet gebruikt op basis van hoeveel je er hebt, wat traditioneel het geval is geweest in bijvoorbeeld Final Fantasy. In plaats daarvan worden ze geregistreerd als vaste vermeldingen in wat vergeleken kan worden met een database van items. Het is dan aan jou om te gebruiken wat je wilt, zo vaak als je "Voorraad"-niveau het toelaat, dit is een globale bron die gedeeld wordt door en al je items dekt. Elke keer dat een item wordt gebruikt, neemt je "voorraad" af, waarbij sommige items duurder zijn dan andere. Dit kan zowel worden opgewaardeerd voor meer gebruik als onderweg gratis worden aangevuld door met verslagen postbodes te praten.

De gevechten zijn klassiek turn-based, maar het spel geeft zijn eigen draai aan de formule.

Het is dus niet nodig om 30 revives en 60 drankjes in een winkel te kopen, maar om een betere versie van hetzelfde item te kopen en toe te voegen. Op dezelfde manier kun je gezondheid en Hype herstellen via wat Link waarschijnlijk een "Fairy Fountain" zou hebben genoemd, hier nagemaakt als poelen met zingende vissen, wat een terugkerend thema in het spel is. Dus, zingende vis... Het is zo gek, maar tegelijkertijd ontzettend grappig.



Deathbulge: Battle of the Bands is een underdog die precies de juiste snaar raakt als je van rockthema's, een goede lach en turn-based gevechten met een unieke twist houdt. Naast het eigenzinnige ontwerp, waarbij je nooit weet wat er om de hoek ligt, word je elke keer net zo aangenaam verrast wanneer je ook een fantastische soundtrack vindt met prachtige ritmes in alle genres en een baasthema dat noten leent van de klassieke Master of Puppets. Het feit dat ik nog nooit van dit spel had gehoord, is een beetje een mislukking, want het is niet alleen erg goed en doordacht, maar ook net zo leuk om te spelen nog voordat je het opstart. Heb je de titel van het spel en de bandnaam van het trio gezien?